سلام آقای خوبیها!

کی میاید یابن الحسن(ع)؟

میدانم سوالم نابجا و از سر پرروییه اما...

آقای من!

خودم میدانم که ... چرا بیاید؟ کجا بیاید؟

کی منتظر شماست که بیاید؟

اما مولای من!

به والله قسم هستند عده ای که از این وضع ناراحتند.

البته خود ما مقصریم چرا که یک امر واجب رو ترک کردیم؛

امر به معروف و نهی از منکر رو.

جسارت خطاکار زیاد شده و جرات امر به خوبیها و نهی از بدیها کم!

کی میاید یابن الحسن(ع)؟

ما دل نازنین شما رو به درد میاریم؛

ما منتظر شما نیستیم؛

ما نمک می خوریم و نمکدان می شکنیم؛

بعضیها میگن: مردم زمان ائمه (ع) چطور می تونستند با امامشون بجنگند؟

چطور آب رو بر امام حسین(ع) بستند؟چطور چندین امام عزیز رو مسموم کردند؟

چطور فرق امام علی(ع) رو شکافتند؟

و...

ما داریم چه کار میکنیم؟!!

با امام عصر مون دوستیم؟!!!

از نشانه های دوستیمون چیه؟

شلوراهای جین پاره پوره ای که برای تسکین دل نازنینشون می پوشیم؟!

صورت آرایش و زینت کرده مردان(البته به ظاهر مرد)؟!

ساق پا و آستین های از آرنج لخت دختران، روسریهای یک وجبی، بلوز به جای مانتو!!

و هزاران نشان دیگر دوستی با شما

شرمنده ایم آقا جان...